O szczegółach, które budują klimat noweli rozrywkowej

 Są drobne słowa i zdania, które pomagają stworzyć odpowiedni klimat w noweli rozrywkowej.

Jeśli panicz Miguel przyjeżdża konno do argentyńskiej rezydencji swojej narzeczonej Luizy Rosy de la Vega i oznajmia jej, że jutro wypływa statkiem do Europy na studia architektoniczne, to ona w rozpaczy nie pyta "Dlaczego?", ale rzuca się do niego ze łzami i krzyczy "Por que Miguel!? Por que!?". Miguel może być wtedy zszokowany jak sam czytelnik, ale będzie miał większy problem moralny przed wyjazdem niż po zwykłym "dlaczego".

W chińskiej bibliotece uczennica próbuje zrozumieć, co sprawiło, że cesarz gromadził wojsko do obrony przez cały rok. Więc w książkach i zwojach, które czyta powinna odkryć, że Rok Smoka i Rok Tygrysa są dobre do prowadzenia wojen, a Rok Zająca jest przeznaczony na gromadzenie zapasów i szykowania się do wojen.

Drobnostką, która tu mogłaby zdecydować, że czytelnik odczułby, że siedzi tam w bibliotece mogłoby być podkreślenie, że Xi Qen jako dziewczyna bardzo mądra jak na swój wiek długo wpatrywała się w znak 水 (shuǐ), oznaczający Wodę i dzięki temu zrozumiała motywacje cesarza i jego najbliższego otoczenia.

Może być to jedno słowo, czasem zdanie, jakiś zwyczaj, refren piosenki, lokalna roślina, napój lub danie. 

Nie mniej ważnym elementem noweli rozrywkowej jest to, aby w już w pierwszych dwóch akapitach autor i czytelnik wiedzieli gdzie się znajdują i o czym będzie ta historia.

Gdy szeryf Wyatt Earp wychodził ze swojego budynku i zmierzał w kierunku saloonu, najpierw splunął siarczyście na krótki pomost z nieheblowanych desek, a następnie zacisnął lewą dłoń na rewolwerze.

Już miał wchodzić do środka, jednak usłyszał jak pianista gra:

Jesienne róże, róże smutne herbaciane

Jesienne róże są jak usta Twe kochane

Drzewa w purpurze ostatni dają nam schron

A serca biją jak dzwon, na jeden ton*

I przez swoją sentymentalną duszę stracił na chwilę czujność. 

Wtem z wielkim łoskotem wywarły na niego obrotowe drzwi saloonu, odrzuciły go do tyłu, a przed jego twarzą ukazał się leżący już na nim Billy the Kid. Tombstone, gdzie indziej mogą się dziać takie rzeczy zanim słońce zdąży dociągnąć do południa?

* Fragment utworu "Jesienne róże" polskiego artysty Mieczysława Fogga

Rosyjski pisarz Dmitriy Glukhovsky pisząc Metro 2033 postanowił, że otworzy ten świat dla wszystkich autorów i każdy może napisać książkę w tym świecie. Korzystając więc z wspaniałomyślności autora bestsellerowego science-fiction, możemy umieścić grupkę ocaleńców w powstającym na prędce tunelu podziemnym pomiędzy Stalową Wolą a Tarnobrzegiem. Jednak aby utrzymać klimat tego uniwersum dobrze jest co jakiś czas wrzucać słowa pisane cyrylicą na przykład:

город велосипедов (pol. miasto rowerów)

Футбольный хулиган Сиарка Тарнобжег (pol. pseudokibic Siarki Tarnobrzeg)

Należy też korzystać z rekwizytów spopularyzowanych przez innych twórców.

Miecz Hattori Hanzo, który posłużył w zemście Panny Młodej w Kill Bill: vol.1, może śmiało posłużyć w walce pomiędzy Wołodyjowskim a Bohunem, którzy na potrzeby tego pojedynku mogą nazywać się Vo Lo Dhyn i Bo Hung.

Do przemyślenia pozostają jeszcze bardzo przydatne kwestie podróbek, czyli Jack Sparrow i Czarna Perła, mogą w naszej noweli zostać Jimem Morganem na statku Dark Wood.

Dobrą praktyką może okazać się zamieszczanie znanych bohaterów w małych epizodach w taki sposób, żeby nie pisać, że to oni, ale pisać tak żeby nie było wątpliwości, że teraz w scenie uczestniczy Zorro, Winnetou, Robocop, D'Artagnan, Znachor, Pat i Mat, Vito Corleone, Thorgal, Arsene Lupin, Asterix.

Wystraszona Elisa, złodziejka, która nie dała rady zgubić goniącego ją policjanta, biegnie po schodach. Słyszy szybkie kroki na dole i wie, że nie ma szans, zaraz zostanie złapana ze zdobyczą, złotym naszyjnikiem schowanym w prawym bucie. Pierwszy raz złapana! Ta rozpaczliwa myśl popchnęła ją do otwarcia pierwszych losowych drzwi na klatce schodowej. Ku jej zdziwieniu one otworzyły się i wpadła do środka. Zamknęła drzwi i przekręciła zamek, przymknęła oczy, starała się nie oddychać i powoli odwróciła się twarzą do pomieszczenia i ujrzała jak dwóch młodych mężczyzn trzyma w rękach tapetę z klejem i remontuje mieszkanie. Przeszła powoli obok nich i poszła w głąb kolejnego pokoju. Nie musiała się odwracać, ażeby usłyszeć, że panowie kontynuują pracę. Bez słowa przyklejali kolejną płachtę tapety. Zaczęła słyszeć wszystko każdy szelest i drobne dźwięki ponieważ mężczyźni nie odzywali się słowem przez kilka godzin pracy. Wyszła po długim czasie i pomyślała - jeśli nie złapie mnie policja, czeka mnie psychiatryk.